Fegursta kona veraldar á 19. öld.

Elísabeth hét hún og fæddist á jólum 1837 í Munchen. Hún var af aðli komin og ólst upp í kastala í Þýskalandi, í uppvextinum kom í ljós að hún var mjög viðkvæmur persónuleiki.

Aðeins 15 ára hitti hún Franz Joseph Austurríkiskeisara, þá 23 ára. Hann var um það bil að giftast systur hennar, en keisarinn varð ástfangin af hinni ungu Elisabeth. Þegar móðir hennar komst að því stöðvaði hún fyrirhugað brúðkaup eldri dóttur sinnar og keisarans sem varð til þess að Franz Joseph og Elisabeth gengu í hjónaband 1854 í Vínarborg. Unga keisarainjan fékk viðurnefnið Sisi af “paparazzi” og málurum hirðarinnar.

Sisi átti erfitt með að aðlagast siðum og kröfum hirðarinnar og tengdamóðir hennar Prinsess Sofie af Bavaria þótti ekki mikið koma til þessarar óþekku tengdadóttur sinnar. Sisi og Franz Joseph eignuðust 2 dætur með árs millibili og loks kom krónprinsinn tveim árum eftir yngri dótturinni. Svo hún fæddi 3 börn á fjórum árum. Það ásamt öðru gekkk mjög nærri henni og hún veiktist í lungum. Ævintýraprinsessan fallega var endalaust undir smásjá þegna sinna, sem voru 50 miljónir,  maður hennar hafði lítinn tíma fyrir hana vegna umfangs ríkis síns. Ástfanginn eins og hann þó var. Sisi varð tískutákn, klæðaburður hennar var konum um allan heim til fyrirmyndar. Hún var mjög upptekin af líkama sínum og útliti öllu, gætti mataræðis síns mjög vel og stundaði íþróttir af miklum krafti. Markmið hennar var að mittismál hennar yrði aldrei meira en 50 cm. Nú þykir ljóst að hún hafi þjáðst af anorexiu. 

Þegar sonurinn var aðeins eins árs fór hún frá manni og börnum og flutti til Korfu og Madeira. En hún kom aftur. Tengdamóðir hennar hafði aldrei leyft henni að taka þátt í uppeldi eða menntun barnanna og var það henni þungur baggi. Hún hins vegar sýndi mikin styrk og reis upp gegn karlaveldinu og tengdamóður sinni, sem hafði stimplað hana veika á geði. Fljótlega eftir heimkomuna voru þau hjónin krínd konungshjón Ungverjalands og 10 mánuðum seinna fæddist þeim dóttir, Maria Valerie sem kölluð var “ungverska barnið” því móðir hennar sem talaði ungversku, sá til þess að barnið lærði málið,og menntun hennar færi fram á málinu, tengdamóður sinni til mikillar reiði. En Sisi fann ekki frið við hirðina heldur eyddi tíma sínum að mestu í Budapest.

Miklir fjölskyldu harmleikir höfðu átt sér stað, elsta dóttir hennar dó aðeins tveggja ára gömul og nánir ættingjar voru myrtir. Einkasonurinn og ríkisarfinn fyrirfór sér 31 árs gamall og gat Sisi aldrei horfst í augu við dauða hans sem hún sagði að hefði verið morð. 

51 árs var svo þessi fallega, óhamingjusama kona stungin til bana þegar hún var að fara um borð í skip sem átti að taka hana frá Genf til Kanada.

Sorgir, erfiðleikar í einkalífi, fegurð og aðdáun sem einkenndu líf hennar þykja minna mjög á líf Díönu prinsessu af Wales.  

Smá mannkynssaga á sunnudegi :-)

Fært undir . 1 ummæli »

Valentínusarhelgin.

Helgin okkar í Elche var ein al besta helgi sem við höfum átt í svona helgarferðum. Hótelið mjög gott, í miðbænum. Fallegt rúmmgott herbergi og ekki var móttakan slæm. Okkar beið kampavín og jarðaber í súkkulaði þegar við komum upp á herbergi. Súkkulaðimolar lágu á koddunum. Við ákváðum að bíða með að njóta góðgætisins, heldur pakka upp okkar dóti og fara út. Við vorum svöng og langaði að ganga um einhvern af pálmagörðunum. Nokkrum skrefum frá hótelinu gengum við fram hjá tyrkneskum veitingastað sem okkur leist mjög vel á, eftir að hafa kannað umhverfið aðeins betur snérum við til baka og settumst inn á þann tyrkneska. Og ekki urðum við fyrir vonbrygðum. Staðurinn sjálfur, þ.a. er allar innréttingar og skraut á veggjum var eins og að vera komin til Afríku. Ég fékk grænmetisdisk og Gabriel disk hússins. Diskarnir reyndust hins vegar vera meðal stór föt. Minn innihélt ýmis konar smárétti úr grænmeti og baunum ásamt salati, feta osti, og sósum, Gabriels svipaður, nema hann var með kjúkling og lambi. Með drukkum við ljómandi gott rauðvín. Á eftir fengum við okkur svo te, en það er bara skylda á svona stöðum. Ég fékk tyrksneskt en Gabriel marakóskt. Munurinn er talsverður, hvort tveggja jurtate, en það marakóska er með sykri og myntulaufum. Það er hreint ótrúlegt hvað glas af þessum drykkjum hefur góð áhrif á meltinguna, maður er bara ekki saddur lengur eftir að hafa klárað úr glasinu.

Eftir þessa dásamlegu máltíð og ekki síður áhrif staðarins, fórum við í langa göngu. Enduðum í einum af mörgum pálmagörðum Elche og nutum sólarinnar. Í þessum garði eru ræktaðar dvergappelsínur, sem eru á stærð við vínber og má maður tína af trjánum. Við auðvitað tíndum nokkrar, þær eru sérlega góðar, mátulega súr-sætar og mikið notaðar hér í salöt og eftirrétti. En, ekkert jafnast á við að tína ávöxtinn og borða beint af trénu.

Þegar við svo komum til baka á hótelið smökkuðum við jarðaberin sem við dyfum í súkkulaði og dreyptum á kampavíni með. Eftir það var komið að siestu, maður verður jú að sofa bjútí blundinn áður en farið er huggulega út að kvöldi.

Þessi uppáhalds vetingastaður okkar í Elche sveik ekki þetta kvöld. Fagurlega skreytt borð og á disk dömunnar lá keramik hjarta með merki staðarins, snæri stungið í gegnum gat á hjartanu og bundið utan um servíettuna.

Forrdrykkur að eigin vali, síðan 5 forréttir hver öðrum flottari, þá fyrri aðalrétturinn sem var ýsa vafin í kálblöð og gufusoðin, borin fram með léttsoðnu grænmeti og ostrusósu. Síðan kom síðari aðalrétturinn sem var kjöt, en þar sem frúin borðar nú helst ekki dýr ;-) og alls ekki kjöt fékk ég flatfisk með ræjum og grænmeti, sem ég svona potaði í, fiskurinn var mjög góður en ég var orðin svo södd, fyrir svo utan það að ég var búin að brjóta öll boðorð grænmetisætunnar þetta kvöld, en ég var staðráðin frá upphafi í að ég skildi njóta þess og hugsa ekki um dýr, meðan það héti ekki kjöt. Að lokum var borin fram meiriháttar eftirréttur, sem erfitt er að lýsa. Vínin öll fyrsta flokks, hvítvín með öllu þar til kom að aðalrétti no.2, kjötinu, þá var borið fram rauðvín og síðan kampavín með eftirréttinum. Síðan gengum við heim á hótel, södd og sæl. Svifum um rétt eins og nýtrúlofuð.

Daginn eftir þurftum við ekki að fara af hótelinu fyrr en 12.00 svo það var nægur tími til að borða morgunmat af hlaðborði og taka sig til. Eftir að hafa kvatt hótelið gngum við um en þar sem það var rigningarúði ákváðum við að halda í áttina heim. Komum við í litlum bæ á leiðinni og fengum okkur drykk og svo beint heim.

Þessi helgi verður lengi í minnum höfð. Við tókum mikið af myndum, en ég kann ekki að setja myndir á bloggið, hins vegar er ég búin að setja valdar myndir frá helginni inn á facebook, svona fyrir ykkur sem eruð á facebook :-)

Saga Sisi, fegurstu komu veraldar á 19. öld bíður næstu færslu.

Góða nótt:-)

Fært undir . 1 ummæli »

Valentínusardagur og ég á leið í helgarfrí.

Mjög fallegur, sólríkur morgun. Spáð er yfir 20C eins og verið hefur sl. daga. Við hjónin erum að leggja af stað til Elche, sem er útborg Alicante. Elche er frægust fyrir það að þar eru stærstu pálmagarðar Evrópu með yfir 200.000 tegundir. Frægastur þeirra er Prestagarðurinn, þar sem m.a. er að finna risapálma, Keisarapálmann, sem getið hefur af sér 9 afkvæmi sem ekki öll lifðu, eftir eru 7. Merkilegast við þetta er að þau vaxa öll upp frá rótinni sem er mjög sjalgæft. Einnig að pálminn er karlkyns. Þungi þessa listaverks er slíkur að því er haldið uppréttu með járnstöngum sem mynda eins og stjörnu á jörðunni og liggja upp að eftir föðurpálmanum. Annars myndi hann falla undan eigin þunga. UNESCO hefur gert pálmagarðana að alþjóðlegu verndarsvæði. Heimsgarða, eins og það heitir.

Annar pálmi, mjög fallegur er þarna einnig og heitir Sisi, eftir keisaradrottningu Ungverjalands, en hún þótti fegursta kona veraldar meðan hún lifði. Ekki var þó líf hennar auðvelt og hefur Díönu prinsessu af Wales og Sisi oft verið líkt saman. Sisi, Elisabeth var skírnarnafn hennar, heimsótti Prestagarðinn 1894 og var presturinn, eigandi garðsins þá enn á lífi og gaf henni einn pálmann í garðinum, sem ber nafn hennar. Segi ykkur kanske sögu hennar seinna:-)

Ég bjó til og fór margar skoðunarferðir með íslendinga til Elche, þar er fleira að sjá en pálmana. Daman frá Elche, höggmynd sem ungir dregnir fundu grafna í jörð um miðja síðustu öld og er reyndar geymd í Þjóðmynjasafninu í Madrid, en eftilíking er í Elche. Dómkirkjan, stórkostlegt listaverk. Ekki auðvelt verk að fikra sig upp örmjóan stigann upp í turninn og út á þak hennar, en þaðan sér maður yfir alla Alicante, út á haf og langt inn til fjalla.

Nú erum við sem sagt að halda af stað til þessarar fallegu borgar sem er sú þriðja stærsta í Valencia héraði. Við munum byrja á að koma okkur fyrir á hótelinu þar sem við eigum bókað næstu nótt, síðan njóta dagsins á þessum fallega stað. Í kvöld eigum við svo bókað á uppáhalds veitingahúsi okkar þar, Valentínusarmálatíð. Þangað mætum við kl. 21.00 og munum væntanlega sitja að snæðingi langt fram eftir, því matseðilinn er stór.

Hótelið er með sérstaka Valentínusarhelgi, eins og reyndar flest eða öll önnur á landinu, svo þar mun væntanlega bíða okkar góðgæti þegar við komum inn í herbergið okkar.

Eigið dásamlegan Valentínusardag öll sömul, ég ætla svo sannalega að njóta hans.

Skrifa eftir heimkomuna :-)

Fært undir . Engin ummæli »

Aftur á bak til skógareldanna.

Ég byrjaði að skrifa um daginn, nánar fyrir nær 2 vikum um skógarela sem kviknuðu hér í mesta óveðri sem við höfum haft í langan tíma. Gat ekki vistað skrifin :-(   Þetta byrjaði með mjög heitum vindi, hægum vindi í 2 daga (eins og oftast kemur þetta frá Afriku) síðan á aðfaranótt laugardags fyrir nær 2 vikum var komið óveður/hvirfilbilur. Snemma morguns fauk um koll rafmagnsmastur hér á jafnsléttu sem orsakaði íkveikju í fjallinu þar sem við hjónin og Binni hófum búskap okkar á Spáni. Vegna vindhraðans barst eldurinn mjög hratt út. Þarna í fjallinu eru garðarnir frægu Terra Mitica og Terra Natura, en hann er dýragarður. Strax var farið að bjarga dýrunum og voru þau flutt burt í stórum gámabílum. Eitthvað varð þó eftir af fuglum. Sem við vitum núna að dóu og hluti af garðinum brann, en því var haldið leyndu í fyrstu. Nú eru öll dýrin komin til síns heima. Eldurinn teygði sig yfir 4 bæjarfélög og mannlegur máttur var lítill sem engin vegna vinds. Ekki var hægt að nota flugvélar né þyrlur, og þeir sem ekki hafa upplifað svona lagað, geta ekki ímyndað sér örvæntingu þeirra sem berjast geng þessu mikla eyðingarafli sem eldurinn er. Öll slökkvulið voru við vinnu, sérhæfðar hjálparsveitir og að lokum var herinn kallaður til. 15.000 íbúar þurftu að yfirgefa heimili sín. Við fengum 4 fjölskyldur til að koma fyrir, ættingja Gabriels og Birgittu og Helga vini okkar. Sem betur fer höfðum við íbúðir til að setja 3 fjölskyldur inn í strax, en Birgittta og Helgi, börnin og 3 hundar voru hjá okkur fram eftir kvöldi að við komum þeim í íbúð hér í húsinu. Það versta fyrir okkur var allt þetta dýrafár, allir virðast eiga hunda og ketti, Birgitta og Co, komu með 3 hunda en fundu ekki köttinn þegar þau yfirgáfu heimili sitt, sem þá var komið í það ástand að þau þurftu að halda blautum handklæðum fyrir vitunum til að anda.

Morguninn eftir var lyngt og fóru því margar flugvélar og þyrlur á loft til slökkvistarfa. Við Gabriel vorum í Albir, næsta bæ við Benidorm um hádegi (fórum til að borða) og fylgdumst með flugvélunum koma inn til lendingar, að öllu heldur fyllingar á sjónum. Það þarf góða flugmenn til að leika þetta eftir.

Aðeins 5 hús brunnu, en eitt þeirra var nýbyggð endurvinslustöð sorphreinsunnar á Benidorm og hafði kostað 10 miljónir evra að byggja hana. 

Það hefur tekið þennan tíma frá því eldarnir kviknuðu að þrýfa sótið, meir að segja hér hjá okkur við ströndina, því vindurinn var ekki búin, lyngdi í 1 dag, reif sig upp aftur mátulega til að steypa sóti yfir okkur þann næsta. En nú er þessu lokið, við höfum haft rigningu af og til og hún hreinsaði loftið.

Nú ætla ég í rúmmið með bókina mína góðu, Bátur með segli og allt.

Njótið hvers dags, því engin veit hvað morgundagurinn ber í skauti sér.

Fært undir . 1 ummæli »

Gefst upp!

Í annað skipti var ég búin að skrifa um skógareldana og það sem fylgdi þeim, en…færslan fór ekki inn. Svo, ekki meir um það. Allt fór ótrúlega vel og næsta blogg verður einhver innblástur, en ég hef verið ótrúlega andlaus þessa viku.

Ætla í rúmmið með bókina mína, Bátur, segl og allt. Frábær bók.

Þar til næst, hafið það sem allra best og njótið hvers andartks, því þau koma ekki aftur.

Fært undir . 1 ummæli »